می خواهم پرواز کنم

در این چندین و چند سال زندگی ، کمتر پیش اومده که همه چیز دست به دست هم بدهند تا من احساس سبکی خاصی کنم ، احساسی بیشتر شبیه به بی وزنی ، شناور بودن توی کیهان ، خوابیدن روی آب اقیانوس .

هر بار که چنین حسی غافلگیرم کرده خواستم بعد از اون هم این حس رو نگه دارم ، با شبیه سازی اتفاقات و … ولی رسیدن به این حس واقعا سخت بوده و هست .

خلوتگاه های مختلف ، پاتوق های رنگ و وا رنگ ، موزیک های بیشمار ، همه و همه منو کمک کردند و می کنند تا ازین حال دوست داشتنی دور نشم .

دوستانی که بنده رو از قدیم الایام می شناسند می دونن که ارادت خاصی به بارون دارم تا جایی که نام بارانی رو برای خودم انتخاب کردم . آرامشی که بارون به من میده چیزی توصیف نشدنیه ، خیس شدن زیر بارون ، با چشم های باز خیره شدن به اشکای آسمون ، پنهون کردن گریه زیر بارون ، همه و همه پرهای بال پرواز منن .

در این هوای سرد پاییزی ( شاید بهتره بگیم زمستونی ) به همت بارون و چندین علت دیگه امروز صب دچار اون حس شیرین شدم ، حسی که هرچی ازش بگم بازم کمه .

ساعت حول و حوش چهار صبح بود ، بعد از یه روز پر و شلوغ از لحاظ برنامه ای ، برای اومدن به خونه از پناهگاه ( استراحتگاه شب های من ، جایی که هر شب دور هم جمع میشیم و فیلم می بینیم و نقد می کنیم ، جایی که دوستی رو معنا می کنیم ) زدم بیرون . خیلی آروم داشت بارون میومد ، ذوق کردم . ولیعصر خالی بود ، از آدم و ماشین ، همه چی بوی شیرین نم می داد ، ماشین رو روشن کردم به بهونه گرم شدن ماشین ، چند دقیقه ای ازش پیاده شدم و از بارون لذت بردم .

خیلی آروم شروع به حرکت کردم ، تهران رو تا به حال به این آرومی و خلوت ندیده بودم . همه چی از یه اتفاق مهم خبر می داد ، زمین شسته شده با بارون خدا مثه یه جواهر برق میزد ، آسفالت آینه ای شده بود تا بتونیم زیبایی ها رو توش ببینیم ، نور چراغ های خیابون مثه ستاره ها افتاده بودن روی زمین و می درخشیدند .

اوایل دزاشیب بودم که دیگه پر کشیدم ، یکی از دوست داشتنی های من شروع به پخش شد ، خداحافظ محبوب من از جیمز بلانت ، مات و مبهوت موندم ، وقتی به خودم اومدم که آهنگ تموم شده بود ، برای بار دوم این آهنگ رو گذاشتم ، اینبار شروع به همخونی باهاش کردم ، شیشه رو دادم پایین ، سرم رو بیرون گرفتم ، دوس داشتم خیسی صورتم رو با بارون بشورم ، به آرومی تمام توی خیابون های آروم به راه خودم ادامه می دادم ، تنها خواسته ی قلبیم تو اون لحظه این بود که جاده تمومی نداشته باشه و من نرسم .

این شد که مسیر 10 دقیقه ای رو سه ربعه طی کردم ، خاطره ای پاییزی و موندگار رقم خورد ، و من دوباره حس شیرین پرواز رو تجربه کردم .

~ توسط Big H در دسامبر 9, 2009.